Voyages & Découvertes

Onderweg naar de markt van Douala

vrijdag 22 juli 2011 door Mardaga

Monrovia, 2 juli 2011.

Het is regenseizoen in Liberia en heel de week heeft het niet opgehouden met regenen, dag en nacht, met af en toe een opklaring. Deze zaterdagmorgen lijkt het kalmer te worden en er wordt besloten om ervan te profiteren en de neus buiten de deur te steken na een sessie TaïChi met mijn medehuurder. Wel, het is al enkele dagen dat de zin in een ananas me kietelt, dus een goede reden om naar de dichstbijzijnde markt te gaan : Douala Market.

De lucht is bewolkt en dus is het niet te warm en ik permiteer me om te voet te vertrekken. Nauwelijks ben ik van de compound vertrokken of ik val op een kennis : Eva, de gitariste (zie het vorige artikel Sunday afternoon fever). Wat een verrassing ? Wat doe jij hier ? Wel, ze heeft werk gevonden : bewaakster van een een GSM-mast. Het brengt haar weliswaar niet veel op (50 USD per maand), maar je spuwt er niet op. Bovendien speelt ze in het weekend op het strand en het één arrangeert zich met het ander. Ze heeft haar gitaar bij zich, volledig ontstemd en met een snaar minder. Ik vraag haar een stuk voor mij te spelen. Als ze haar snaren een beetje gestemd heeft, vat ze een ballade aan die van een sympathieke dynamiek getuigt. Bedankt, Eva.


Ik neem de korte weg, begeleid door een kind dat een plastic doos draagt. Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik wat de doos bevat en hij toont met een draagbare telefoon buiten gebruik die op de mijne lijkt ! Curieus toeval.

Aangekomen bij de brug van Sint Paul besluit ik geen taxi te nemen want het weer is te genadig. Ik kom een Senegalees tegen die oude metalen recupereert. Wat doet een Senegalees hier ? Hij vertelt me dat zijn vader hier geleefd heeft lang voor de diamentenbusiness en dat hij teruggekeerd is in de voetsporen van zijn vader. De toekomst zal hem wel vertellen of hij hier blijft.

Aan het eind van de brug zie ik een potige kerel die zijn machete slijpt op de betonnen balustrade. Hij woont aan de éne kant van de brug en zijn maniokveld is aan de andere kant. Hij glimlacht en het leven lijkt hem mooi.

Langs de weg die naar de markt leidt, kom je hele aantallen kleine handelaars en ateliers tegen. Een affiche trekt mijn aandacht : die van een concert. Een gast komt toe en begint me te vertellen dat hij deze avond zal zingen. Zijn artiestennaam is J.T. Hij kan zingen in Indi, Bengali… lijk ik op een Indiër ? Ik geloof hem nauwelijks en hij zegt dat hij dat geleerd heeft door met Indiërs te werken. Als hij mijn verwarring ziet stelt hij me iets voor dat ik niet begrijp. En dan ineens begint hij in een mooie stem in het Indi te zingen. Voor het weinige dat ik ervan zou kennen is het zeer, zeer gelijkend.

Ik besluit een dwarsweg te nemen om het lawaai van het verkeer te ontvluchten en bevind me in kleine straatjes waar de was overal rondhangt : als het niet regent profiteert men ervan om de was overal te laten drogen.
Om de hoek van een weg zie ik een hersteller van auto’s die een motor heeft ontmanteld en alle stukken één voor één schoonmaakt met petroleum. Zijn naam is Emile en ik ben onder de indruk van al die stukken die op de grond zijn uitgestald. Hij ziet eruit alsof hij zeker is van zichzelf, het zal geen probleem zijn om alles terug in elkaar te steken ! We praten als mecaniciens onder elkaar en we weten van wanten. We praten in het Frans want hij is Guinees.

Na de ijzerhandelaars, de schrijnwerkers, de handelaars in onderdelen van auto’s en wat weet ik nog allemaal : de ingang van Douala Market. Eerst zijn er de groothandelaars (vrouwen) die de toeleveringen uit de provincie verzamelen. Er wordt hevig gediscussieerd tussen bergen van maniokbladeren (cassava leaves), bladeren van aardappelen (potatoes leaves), ananas, mangas enzovoort…

En dan de groenten- en fruitmarkt. Ik doe inzamelingen tussen de uitgestalde waren en onderhandel om een redelijke prijs te verkrijgen. Met een volle zak, besluit ik om even uit te rusten bij een verkoper van cocosnoten. Heros, 14 jaar, hanteert de machete behendig. Het zijn kleine kokosnoten, maar heel lekker. Omdat er geen bank is om op te zitten, zet ik mijn achterwerk op een zak. En het houdt niet op met langs te komen, zowel de kopers als de ambulante verkopers. Er is vanalles : bananenschijfjes, pindanoten, stoffen, pakjes water (cold water), kruiwagens helemaal volgeladen.

Wel er moet naar huis gegaan en gezien de vracht inkopen, verkies ik een taxi te nemen. Het probleem is dat ze allemaal vol zitten. Ik overweeg een lege die aanstalten maakt om om te keren. Ik spreek hem aan maar hij gaat niet mijn richting uit. Wel ik betaal je de rit voor mij alleen. We onderhandelen een goede prijs voor hem en voor mij. Ik stap in en stel voor aan een vrouw die dezelfde richting uitgaat om met ons mee te gaan. De chauffeur is sympathiek en heet Clark, spreekt Pele en is afkomstig uit een streek dichtbij Guinee. Hij houdt niet op met zich krom te lachen. Zijn wagen is vernikkeld en comfortabel. Hij roept het uit bij elk gat in de weg. De vrouw stapt uit en betaalt. Ik protesteer en dwing haar om het geld terug te nemen want de rit is helemaal op mijn rekening. Ik zeg tegen de vrouw dat ze mijn gaste is en het is met open mond dat we haar achterlaten.

Als we terug in de compound komen, staat Clark versteld van de luxe van de plaats. Ik zeg hem dat de Liberiaanse collega’s deze plaats het paradijs van Liberia nomen (en ze hebben geen ongelijk). Maar nee, zegt de taximan tegen mij : we zijn hier niet in Liberia !
We wisselen telefoonnummers uit.


Homepagina | Contact | Overzicht van de site | | Statistieken van de site | Bezoekers : 422 / 42540

De activiteit van de site opvolgen nl  De activiteit van de site opvolgen Afrika  De activiteit van de site opvolgen Liberia  De activiteit van de site opvolgen Monrova   ?

[

Site gebouwd met SPIP 3.0.20 + AHUNTSIC

] [ [

Creative Commons License

] ]